Schrijfportfolio P4 Fictie. De regenboog

De regenboog

Ik loop gewoon naar huis zoals ik elke dag loop. Alleen voelt het anders dan andere dagen. De lucht voelt aangenamer en het gras lijkt daadwerkelijk groener dan anders. Ik heb het geluk dat ik elke dag door een parkje naar huis kan lopen. Even weg van alle gebouwen en auto’s. Ineens zie ik in de verte een regenboog. Het is raar dat er nu een regenboog is. Het regent niet en er zijn hier geen sproeiers die voor een regenboog kunnen zorgen.

De regenboog lijkt ook feller dan dat ik gewend ben. Ik loop richting de regenboog en met elke stap die ik zet wordt deze duidelijker en feller. Opeens sta ik recht voor de regenboog. Het lijkt alsof het een echte brug is. De kleuren zijn zo duidelijk. Ik kijk om me heen maar ik ben de enige in het park. Daarna probeer ik de regenboog aan te raken en schrik omdat ik het daadwerkelijk aan kan raken.

Ik bedenk me of ik erop zou kunnen staan.  Ik ga het risico aan en zet mijn linkerbeen op de regenboog. Op de een of andere manier zak ik er niet doorheen. Als ik omhoog kijk zie ik hoe steil de regenboog echt is en ben ik heel bang dat ik ga vallen. Ik zet mijzelf af en grijp de regenboog met mijn beide handen vast. Ik sta nu echt op de regenboog. Weer kijk ik even rond of niemand mij ziet. Het is nog steeds stil in het park, er is niemand. Ik trek mijzelf overeind en begin met lopen. Het gaat veel soepeler dan ik dacht.

Na een paar minuten lopen kijk ik naar achteren.

Ik zie de grond niet meer. Ik vraag me af wat ik ga vinden aan de andere kant van de regenboog. Waarom doe ik dit eigenlijk ook alweer? Mijn maag knort. Ik hoop dat er iets van eten is aan de andere kant. Ineens voel dat ik over de helft ben en dat ik moet gaan beginnen met afdalen. Ik besef dat het het makkelijkst is als ik me gewoon naar beneden laat glijden en ga zitten. Daarna neem ik diep adem. Ik glij naar beneden en voel de wind door mijn haren. De minuten glijden voorbij. Ineens zie ik de grond. Ik ben niet meer in het park.

De grond onder mij is niet groen maar roze. Roze? Zie ik het nou goed? Waar ben ik beland? De roze grond komt steeds dichterbij en ik kan nu de omgeving zien. Ik zie geen bomen of bankjes maar gouden kelken en blauwe struiken. Daarna land ik op de grond en voel dat deze zacht is. Het is geen gras maar voelt als een tapijt. Een roze tapijt. Ik loop richting de struiken en zie dat deze bestaan uit een soort haar, of zijn het veren? Waar ben ik beland? Ik zie de regenboog achter mij langzaam verdwijnen. Hoe kom ik ooit nog thuis??

 

Geef een reactie

Website Protected by Spam Master